Recensie: Pa Ni Pwoblem: Celini-broers tonen lef en talent

Door Johan Depaepe | Foto’s: Kitty Herremans

“’t Is wit, zwart en Aziatisch… en ’t is geen panda… The Celini Brothers.” Ze zullen het ons wel vergeven dat we deze grap, die als opener van Pwa Ni Pwoblem! meteen de toon zet, hier al verklappen. ’t Is niet alleen een goede bak, het vat de kern van de voorstelling ook samen. In hun eerste eigen duo-onderneming gaan Frédéric en Christian Celini op zoek naar het wezen van hun identiteit – als selfmade artiesten maar ook biologisch.
Want ze zijn een mengelmoes, met een DNA dat uit verschillende genenpoelen is samengesteld. “Wij zijn Vlaamse Chinegers”, grapt Christian. Een vader uit Guadeloupe met een Chinese grootmoeder, en een moeder die zo Vlaams is als maar kan – het levert volgens de Celini’s een ‘goddelijke cocktail’ op. Zij brengen dus helemaal geen zwaarwichtige voorstelling over ras en racisme, identiteit en de wanhopige zoektocht ernaar. Pa Ni Pwoblem is dan ook Creools voor ‘Geen probleem’, en daar eindigt de voorstelling ook mee: ‘Uiteindelijk hebben wij nooit een probleem gehad met onze identiteit… En jullie?’

Weg uit de comfortzone

Het is allemaal heel erg ‘tongue in cheek’, en de kleurrijke familiegeschiedenis wordt niet anekdotisch uit de doeken gedaan. Tekstschrijver en regisseur Sébastien De Smet had een duidelijke rode draad voor ogen, die hij nergens kwijtspeelt, en ook de broers blijven erg gefocust op een vlotte vertelling, doorspekt met humor maar ook doordenkertjes.
De grote verrassing van Pa Ni Pwoblem! is dan ook dat de Celini-broers, van huis uit erg fysieke artiesten – uiterst beslagen in gymnastiek, acrobatiek en dans – zich hier ontpoppen als goede spelende vertellers. Je merkt wel dat ze enigszins uit hun comfortzone zijn getrokken, niet alle teksten komen er even vlot uit, maar het is vooral heel verfrissend om te zien hoe ze hier ook hun artistieke identiteit onder de loep nemen en verruimen. De broers tonen zich eerlijk, puur en ‘naakt’ aan het publiek, stoer maar ook ontwapenend kwetsbaar, en dat verdient respect. De milde kinderziektes van zo’n persoonlijk en pretentieloos project neem je er dan met de glimlach bij. Want de slotsom is uiteindelijk een prettige, amusante voorstelling.
Uiteraard worden we ook getrakteerd op hun fysieke kunsten – als dansers en choreografen hebben ze maar weinig te leren. Die acts zijn zo energiek maar vaak ook ontroerend, dat we er nog wel meer van hadden willen zien.

Dynamiek tussen broers

Pa Ni Pwoblem! is trouwens evenzeer een kleine krachttoer voor Sébastien De Smet, die debuteert als professioneel regisseur en tekstschrijver. Want ook hij verliet zijn comfortzone en produceerde een mooi opgebouwde, frisse tekst, met evenveel ongecompliceerde, ‘in your face’-grappen als meer verfijnde humor, maar evengoed ontroerende dialogen. Hij slaagde er ook in om de unieke dynamiek tussen twee getalenteerde en eigenzinnige broers naar boven te brengen, zonder daar expliciet naar te verwijzen.
En ten slotte nog een pluim voor lichtontwerp Micha Meijer. Of hoe je met weinig zo veel kunt bereiken.

Pa Ni Pwoblem! speelt nog zaterdag 31 maart en zondag 1 april om 20.30 uur in de Zwarte Zaal van het Fakkeltheater, Reyndersstraat, in Antwerpen. Hopelijk als opmaat voor een tournee langs de Vlaamse theaters.

Volg Musical-Info ook op Facebook en Twitter.