Follow Me on Pinterest

Recensie: Groeimogelijkheden voor Michelle Splietelhof

Woensdag 25 April 2012

Plateauzolen aan? Check! Strakke outfit gereed? Check!  Helemaal klaar met de voorbereidingen voor stomende dansscènes, Bee Gees hits en een aanwezig feel-good musical gevoel voor een voorstelling van Saturday Night Fever. En een bijzondere avond doordat Michelle Splietelhof haar première beleefde in de rol van Stephanie Mangano.



Door Joalycke van Neck

Michelle Splietelhof met tegenspelers Joey Ferre en Laurie ReijsMichelle Splietelhof (links) met Joey Ferre en Laurie Reijs. (Foto: Rozewitha Somers)

De jonge aantrekkelijke Tony Manero komt uit een arm Italiaans immigrantengezin en groeit op in Brooklyn, New York. Elke zaterdagavond ontsnappen ze aan de dagelijkse realiteit in de disco ‘2001 Odyssey’. Tony is de koning van de dansvloer, hij wordt aanbeden door alle vrouwen en is voor alle jongens hét voorbeeld. Als hij op een avond de mooie Stephanie Mangano ontmoet, laat hij zijn vaste danspartner Annette vallen.

Voorganger van Michelle is Noortje Herlaar die voor andere werkzaamheden de productie heeft moeten verlaten. En het is natuurlijk niet niks om een rol te moeten overnemen van iemand die bij het grote publiek meer bekendheid heeft. Toch staat Michelle haar “mannetje” en probeert de rol van Stephanie een eigen draai te geven.
Michelle: “Het is natuurlijk apart dat ik mijn eigen première heb en een rol ga spelen die zolang door iemand anders is neergezet, maar ik heb toch mijn best gedaan om deze rol neer te zetten zoals ik Stephanie zie als persoon”. Dit lukt helaas maar gedeeltelijk.

Diepgang
Het grootste minpunt van deze productie zijn de acteerscènes. Dit ligt niet zozeer aan de spelers op het toneel maar wel aan het script. Vooral in de eerste helft is de diepgang ver te zoeken en word je totaal niet betrokken bij het verhaal. Hierdoor luister je voornamelijk naar de herkenbare muzikale deuntjes en daar blijft het dan ook bij.

Een rol als Stephanie is dan ook lastig neer te zetten, vooral als je de verschillende lagen van die rol onder de loep zou nemen. Allereerst de snob en daarna krijgt het publiek maar mondjesmaat kleine beetjes van de echte Stephanie te zien.

Oppervlakte
Helaas blijft het allemaal maar wat op de oppervlakte zweven. Je krijgt als bezoeker in de zaal het idee dat je nog wat mist aan de rol. Wie is Stephanie echt? Wat beweegt Stephanie om dit te doen? Het spel van Splietelhof draagt hier niet echt aan bij. Het blijft zoeken naar het juiste gedrag van Stephanie in elke scene en je raakt niet betrokken bij haar als speelster.

De grootste tegenspeler van Stephanie is natuurlijk Tony (Joey Ferre) wiens dans een dikke pluspunt brengt aan de gehele voorstelling. De zang blijft daarbij achter en de duetten met Stephanie klinkt het allemaal wat ‘vlak’ alsof de zangtechniek in de scenes is vergeten. Jammer, want Splietelhof laat in haar solo nummer "Wat kon ik doen" later horen dat ze veel meer vocaal in huis heeft dan ze in alle duetten met Ferre daarvoor heeft laten zien.

Saturday Night Fever is een aanrader voor mensen die een niet diepzinnige maar wel een meezing/swing avond willen. Stil op je stoel blijven zitten is geen optie tijdens deze voorstelling.

Gezien: 23 april 2012 in Theater Orpheus te Apeldoorn.












Volg Musical-Info ook op Facebook en Twitter.



Gerelateerde artikelen:

Gebruikte Tags: , , ,