Follow Me on Pinterest

Recensie: Robin Hood mist punch en strijdlust

Maandag 02 April 2012

Met ‘Robin Hood’ maakte Studio 100 in 2001 zijn meest volwassen familiemusical. Door het succes van toen was een reprise logisch. Maar de voorstelling hinkt wat te veel op twee benen om helemaal overtuigend te zijn.



Door Johan Depaepe | Foto's: Luk Monsaert

‘Robin Hood, de musical’ is verre van een sof, laat ons daarmee beginnen. Op haar beste momenten is de voorstelling bijzonder genietbaar, en componist Johan Vanden Eede schreef zijn meest gevarieerde en originele partituur, met instantoorwurmen als ‘Ik ben Robin Hood’ en ‘Morgen’: musicalnummers grand cru, die hun effect niet missen.
Goede momenten worden evenwel iets te vaak afgewisseld met te lange en niets ter zake doende scènes, met grappen en slapstick die te opzichtig en vrijblijvend hengelen naar de lach van het gewillige publiek en met dialogen die er zich te makkelijk van af maken. Uiteraard is een goede familievoorstelling maken een moeilijke evenwichtsoefening. ‘Robin Hood’ doet dappere pogingen om in een relatief realistische context zowel het oudere als het kinderpubliek te behagen, maar slaagt er niet constant in. Voor kinderen is de musical soms wat te lang en te ernstig, voor volwassenen vaak te kinderlijk en te oppervlakkig. Een moeilijke evenwichtsoefening, we zeiden het al.

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert



Te snel, te makkelijk


Niet dat wij tegen kinderplezier zijn, maar als volwassen bezoeker misten wij bijvoorbeeld een stevig achtergrondverhaal voor Robin Hood. Hoe is die edelman een rebel en vrijbuiter geworden? Jelle Cleymans haalt opnieuw een hoog niveau, zowel qua spel en zang, maar het scenario van Hans Bourlon, Gert Verhulst en Walter Van de Velde zet hem te weinig neer als een stoere strijder tegen het onrecht, net door het slechts zijdelings aanhalen van zijn belangrijke voorgeschiedenis. Het personage mist kracht en overtuiging, waardoor je bijvoorbeeld moeilijk snapt waarom zijn ‘bende van Sherwood’ in hem zijn onbetwiste leider ziet. Ook jonkvrouw Marianne, in een nogal vlakke vertolking van Free Souffriau, is niet de pittige prinses die was aangekondigd, maar een naïeve jongedame die alles wat over zich heen laat komen. Souffriaus rol had best wat actiever geschreven kunnen zijn. En er is niets mis mee om in dit verhaal sterk te focussen op de ontluikende liefde tussen Robin en Marianne – meer nog, het is altijd een van de kernen geweest van de mythe – maar ook die wordt te snel en te makkelijk neergezet en afgehandeld. Als Robins kompanen hem verbieden om Marianne bij hen in het bos te laten wonen, tekent zich een potentieel interessant conflict op, waar ook kinderen zich heus wel iets kunnen bij voorstellen, maar daar is blijkbaar geen tijd voor. Snel weer naar koning Jan op zijn hobbelpaard.

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert



Booswichten zonder angel


Peter Thyssen slaagt er, opnieuw ondanks het ontbreken van scherper tekstmateriaal, in om een heerlijke sinistere Sheriff van Nottingham neer te zetten. Zijn scène met een gevangengenomen Robin Hood in de kerker is één van die weinige momenten waarin hij die figuur echt ‘body’ kan geven. En van Koning Jan, gespeeld door Koen Crucke, gaat te weinig dreiging uit. Crucke is een vakman, en acteert en zingt opnieuw naar best vermogen, maar er zit geen angel in zijn koning.
En zo doet elke acteur wel zijn uiterste best om de manco’s in het script te overstijgen: Peter Van de Velde als ruwe bolster met een zachte pit Kleine Jan, die als boezemvriend van Robin Hood wel sterk onderbelicht blijft, Chris Cauwenberghs als goedmoedige maar strijdbare broeder Tuck, en Walter Baele en Patrick Onzia als komische elementen. Zonde wel dat Baele als Simpele Joe zich moet beperken tot het betere smoelenwerk. Dat personage een meer bepalende rol laten spelen, had een gouden zet kunnen zijn.

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert



Pluspunten


En zo kunnen we ‘Robin Hood, de musical’ samenvatten als een potentieel zeer goede musical, die nu lijdt onder een te grote verhalende gemakzucht, en daardoor blijft steken bij ‘goed, maar…’ Gelukkig kan de voorstelling wel prat gaan op een cast en ensemble die zich talentvol uit de naad werken, een rijke partituur, opnieuw een oogstrelend decor en, niet te vergeten, publiekslieveling Kleine Robin (Remi De Smet, vol zelfvertrouwen en overtuiging, op de première).

Robin Hood speelt tot 15 april 2012 in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen, en is daarna nog te zien in Hasselt en Oostende.

Volg Musical-Info ook op Facebook en Twitter.

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert

Robin Hood (Studio 100) © Luk Monsaert


Volg Musical-Info ook op Facebook en Twitter.



Gerelateerde artikelen:

Gebruikte Tags: , , , , , , ,