Follow Me on Pinterest

Recensie: ‘Droomvlucht, de musical’: een warme ontsnappingsroute uit de realiteit

Maandag 10 Oktober 2011

Na vijftien minuten miste ik ‘Droomvlucht’ al hevig. Na een dag is dat gemis door de blijvende stroom aan warme herinneringen dragelijk geworden. Droomvlucht, de musical is een voorstelling waar je een week of langer kunt op teren, op haar grote hart, haar schoonheid in vorm en boodschap, op de cast die je moeiteloos in elfjes, trollen, faunen, koning Oberon en koning Titania doet geloven. Iets waar de populaire attractie in de Efteling ook in slaagt, telkens weer. Tenminste, als je in staat bent om af en toe ‘de realiteit van de volwassenheid’ te ontstijgen.





Door Johan Depaepe | Foto: Robin Peeters

Zelf heb ik gelukkig altijd de steegjes, kiertjes en paadjes gevonden die een ontsnappingsroute bieden voor het hectische, vaak ook fantasieloze bestaan van elke dag. Een ontsnappingsroute die mij niet zelden naar het theater voert. In die fantasie kun je maar tijdelijk vertoeven, maar vaak net lang genoeg om ziel en hart te voeden. Dat doet Droomvlucht moeiteloos.

De toegang tot de Efteling wordt het Huis van de Vijf Zintuigen genoemd. Droomvlucht, de musical prikkelt al die zintuigen.
Het oog om te beginnen. Pure visuele verrukking is het, bijvoorbeeld als de elfjes voor het eerst door een muur van mist schommelen, of het moerasrijk van de Trollen, of het kastelenrijk waar koning Oberon wanhopig elfenstof probeert op te vangen, of het elfenrijk… Gelukkig is de voorstelling niet volgepropt met technische hoogstandjes die het hart ervan verpletteren – dankzij de grote vindingrijkheid van regisseur Jasper Verheugd, decorontwerper Eric Goossens en choreograaf Daan Wijnands, die met relatief eenvoudige middelen een heel universum creëren. En ik wil voor de rest van mijn leven verwonderd en verrukt kunnen zijn over een elfje dat geboren wordt. Wat een mooi moment was dat.

Het oor dan: de muziek van de Duitse componist Martin Lingnau is overweldigend, opzwepend en feeëriek, wars van elke berekening of elk cliché - met hier en daar een leuke muzikale verwijzing naar de muziek van Ruud Bos voor de attractie. De symfonische partituur is een van de grote troeven van de voorstelling, en bestaat in een perfecte symbiose met de liedteksten van Koen van Dijk en Jurrian van Dongen, en het script van Pieter van de Waterbeemd. De liedteksten zijn direct maar niet banaal, het libretto is helder maar niet onnozel. Het is vooral verrassend wat het schrijfteam met het gegeven Droomvlucht heeft aangevangen. Goed, er wordt hier en daar wat ‘geciteerd’, uit Midzomernachtsdroom van Shakespeare bijvoorbeeld, of uit Het oneindige verhaal. De boodschap van ‘we hebben meer fantasie nodig; anders is dit een grauwe wereld’ is even mooi als naïef, maar mag het, ja? Als deze wereld één ding nodig heeft, is het net meer naïviteit.
Luister ook eens naar de rake ‘openingstoespraak’ van trollenkoning Furius: verplicht luister- en leesvoer voor iedereen die publieke verantwoordelijkheid draagt. Nooit gedacht dat ik in een familievoorstelling het woord ‘Lebensraum’ zou horen, maar het mag, kan en moet. Zonder opgestoken vingertje, zonder belerend te zijn. En zo zitten er nog mooie woordenstromen in de tekst. Pluimen op de hoed van van de Waterbeemd.

Droomvlucht de musical © Robin PeetersWe hebben nog drie zintuigen over, laten we die bundelen: Droomvlucht, de musical is een voorstelling die raakt en streelt, waarvan je de eerlijke intenties proeft en die je de geur laat opsnuiven van vakmanschap en tegelijk de passie voor dat vakmanschap.

De cast, om in de sfeer te blijven, is fabuleus: Doris Baaten, een eeuwig jonge elf zonder vleugels, Rosalie de Jong als een feministische koning Titania, Christo van Klaveren, de aandoenlijk weifelende koning Oberon (als waardige vervanger voor de zieke Hugo Haenen). Verborgen achter een mooi vormgegeven trollengelaat leven Jorge Verkroost als Furius en Steve Beirnaert als Krakeel – de trol die een elfje wilt zijn – zich uit als nooit tevoren. Fijn om Beirnaert zo op het voorplan te zien. Zijn 'Let maar niet op mij’ is zowel een showstopper als een ontroerende vertolking van een gevoel dat we allemaal weleens hebben.
Als je de kindercast ziet, moet je wel vaststellen dat we in de Lage Landen nog mooie musicaltijden tegemoet gaan. Van hen moeten we er natuurlijk één uitpikken: de Lila van dienst. Op de première was dat Vajèn van den Bosch – maar we horen dat ze alle vier aan elkaar gewaagd zijn. Is het normaal dat ik al van bij haar eerste solo, ‘Ik ben er niet’, de tranen in mijn ogen kreeg: door die engelenstem, die moeiteloos zweeft over de soms complexe zanglijnen die Lingnau bedacht, door haar bravoure en perfecte inleving, door het simpele feit dat ze als dertienjarige een volle schouwburg meer dan twee uur inpakt? Als dat niet normaal is, koester ik mijn abnormaliteit.

Perfectie bestaat niet. Zo is het gemis van een echt orkest, de lijfelijke afwezigheid van muzikanten, voelbaar. Anderzijds krijg je er een rijke symfonische uitvoering van de score door het Slovak National Symphonic Orchestra voor in de plaats, die Droomvlucht alle recht aandoet. Als dit zowel een artistieke als een budgettaire keuze is, kunnen we er perfect mee leven.

Misschien heb ik mij in deze bespreking verloren in te veel lyriek, maar dat is nu eenmaal wat Droomvlucht, de musical gisterenmiddag met mij heeft gedaan. Een gevoel dat ik iedereen toewens, tijdens de hopelijk lange speelreeks in het Eftelingtheater.

Droomvlucht, de musical is een openeindproductie in het Eftelingtheater in Kaatsheuvel.
Info en kaarten: www.demusicaldroomvlucht.nl


Volg Musical-Info ook op Facebook en Twitter.



Gerelateerde artikelen: