« 'Op zoek naar Mary Po… | Home |

Recensie: musical 'Wiplala Weer' een vrolijke familiemusical

Jeugdtheater Het Filliaal presenteert dit theaterseizoen de musical 'Wiplala Weer', een productie naar het bekende boek van Annie M.G. Schmidt. Het is een vrolijke voorstelling, bedoeld voor het hele gezin. Voor een ieder die de boeken van Schmidt heeft gelezen herkenbaar in zowel de dialogen als het decor.

Recensie door Semra Dedeoglu

Drie zingende dames. (Foto: Joris van Bennekom)

Acteurs Gabby Bakker, Joost Claes, Ramses Graus, Karin Jansen, Mirthe Klieverik, Eva Knibbe en Onno Roozen hebben onder leiding van regisseur Monique Corvers hun best gedaan om dit stuk tot stand te brengen. De familie Blom maakt zich grote zorgen. Vader Blom heeft namelijk geen baan. Gelukkig kan hij toch nog terecht bij de soepfabriek als secretaris van de directeur. Het ziet er allemaal rooskleurig uit voor de familie als ook Wiplala, een klein mannetje dat kan toveren, terugkeert. Dit mannetje is zo klein gemaakt dat hij voor het publiek niet te zien is. Toch is het wel heel overtuigend dat ze daadwerkelijk tegen een bestaand wezentje praten, ook al zie je hem niet. In sommige scènes wordt hij met een opvallende pijl aangewezen zodat het publiek weet waar Wiplala zich bevindt.

Nella Della en Johannes verheugen zich op gebakjes. (Foto: Joris van Bennekom)

Ondeugend
Wiplala is een ondeugend mannetje dat tovert, wat hij zelf tinkelen noemt. Helaas heeft hij dat tinkelen niet helemaal onder de knie. Zo verandert hij doktersassistente juffrouw Twiddel per ongeluk in een lijster en ook de directeur van de soepfabriek is niet veilig voor de kleine tinkelaar. Als directeur Peters in een hond is getinkeld moet vader Blom zich in allerlei rare bochten wringen om dit geheim te houden. De kinderen Blom, dochter Nella Della en zoon Johannes, proberen hun vader altijd een handje te helpen. Zo wil Johannes de bank beroven als ze te horen krijgen dat ze alleen bruine bonen voorgeschoteld krijgen door geldgebrek en doen de kinderen hun uiterste best om juffrouw Twiddel terug te vinden als ze in een lijster is veranderd. De dialogen van 'Wiplala Weer' corresponderen met de schrijfstijl van Schmidt. Dat de tekst bewerkt is door Heleen Verburg, ooit de privésecretaresse van Schmidt, kan hiervan de oorzaak zijn.


Zingende kindertjes Blom. (Foto: Joris van Bennekom)

Technisch
De acteurs moeten met z’n zevenen 27 typetjes in dit stuk spelen. Dit betekent dat ze heel snel van kostuums moeten wisselen, vooral ook omdat er geen pauze in de musical zit. Dit kan soms een probleem kan zijn voor de spanningsboog van de kinderen. Vocaal beleeft het stuk niet altijd hoogtepunten, maar de samenwerking met het orkest verliep goed. En ook de liedjes waren typisch Schmidt.
Het decor, bestaande uit twee delen die kunnen draaien en schuiven, kan in verschillende opstellingen gezet worden waardoor je meerdere decors tevoorschijn kan toveren. Zowel het decor als de kostuums refereren duidelijk aan de illustraties uit de boeken van Schmidt. Soms is het echt alsof delen van het decor en de bepaalde kostuums ter plekke zijn getekend. Voor de verandering stond het orkest niet in de orkestbak maar gewoon op het podium. Ook tijdens sommige dialogen hoor je muziek om de sfeer aan te sterken, wat een leuke toevoeging aan de voorstelling is. Al met al is het zeker de moeite waard om de onzichtbare Wiplala eens in het theater te zien.

Gezien: Première 'Wiplala Weer' op zondag 24 januari in Stadsschouwburg Utrecht. 'Wiplala Weer' speelt tot en met 17 mei in Nederland en Vlaanderen. Zie voor meer informatie www.hetfiliaal.nl.

Eén reactie